My, niżej podpisani nauczyciele języka polskiego zebrani na Drugiej Konferencji Nauczycieli Języka Polskiego, jako Ojczystego, chcemy wyrazić sprzeciw wobec:
1. Propagowaniu certyfikatu poświadczającego znajomość języka polskiego, jako obcego w oświacie polonijnej oraz nadawaniu mu roli celu nauczania języka polskiego ojczystego poza Polską.
Dla większości dzieci z rodzin polskich przebywających tymczasowo lub na stałe poza granicami Polski, które zdobywają podstawy języka polskiego w dzieciństwie, język polski nie jest językiem bcym.
2. Skupianiu się wyłącznie na nauce o języku polskim.
Takie podejście jest uproszczeniem i zubożeniem wielokulturowości oraz nie sprzyja zachowaniu rożsamości Polaka.
Nie zgadzamy się z podejściem do nauczania języka polskiego ojczystego, jakie przedstawiono w formie propozycji programów nauczania na V Forum Oświaty Polonijnej ze względu na to, że w nauczaniu dzieci i młodzieży języka polskiego, jako obcego brak jest możliwości pracy nad zachowaniem i ugruntowaniem tożsamości Polaka.
På Värner Rydénskolan i Malmö talar de flesta eleverna ett annat modersmål än svenska. För att eleverna skulle ha fler möjligheter och färre hinder startades för fem år sedan en unik, tvåspråkig undervisning i arabiska och albanska. I varje klass finns det en modersmålslärare och en svensklärare. När eleverna har behärskat ett språk (svenska eller modersmålet), kan de satsa mer tid på det andra språket. Då utvecklar de sin förmåga och färdighet i två språk så att båda språken är användbara i alla sammanhang.
